تبلیغات

گفت خانه



شعرهای دبستان بخش پنجم

پنجم دبستان

خدا

تو خدای بی شریکی                  تو یگانه ای و دانا

تو چه خوب و مهربانی              تو که پاکی و توانا

 

تو در آن زمان که نامی               ز جهان نبود بودی

در بسته ی جهان را                  به جهانیان گشودی

 

تو به گوش ابر خواندی               که از آسمان ببارد

تو به آفتاب گفتی                      به زمین  قدم گذارد

 

تو به چشمه یاددادی                    ز دل زمین بجوشد

به گیاه تشنه گفتی                      که از آب آن بنوشد

 

تو به ژاله امر کردی                 که به برگ گل نشیند

به خزان اجازه دادی                 که گل از چمن بچیند

 

به هزار نقش زیبا                     گل و سبزه را کشیدی

شب و روز و کوه و دریا               همه را تو آفریدی

                                        ناصر علی اکبر سلطان

آشنای همیشه خوب

گاه در لحظه های تنهایی                                    لحظه های هراس و بیم و امید

دوستان را نمی توانی یافت                                 آشنایی نمی توانی دید

با تو اما رفیق همراهی است                              با سخن های گرم و مهر آمیز

گفت و گو با تو دارد از هرجا                                 گفت و گو با تو دارد از هر چیز

دست در دست این رفیق عزیز                              مختصر می شود مسیر زمان

با خبر می شوی به آرامی                                   از جهان و همه ی آنچه هست در آن

خیر خواهی که با تو می گوید                               قدر هر عزیز را دریاب

تو که بیگانه نیستی با او                                     آشنای همیشه خوب کتاب

                                                                     محمد جواد محبت

سلامتی و تندرستی

تب داشتم دیروز و دیشب                                   در رخت خواب افتاده بودم

وقتی که خیلی تند شد تب                                در پیچ و تاب افتاده بودم

حالا که صبح است وهوا خوش                           حالا که دیگر تب ندارم

حالم شده شکر خدا، خوش                               جز یادی از درد دیشب ندارم

دنیا دوباره خوب و دلخواه                                   خورشید خوب و مهربان است

از پنجره بی ناله بی آه                                      چشمم به سوی آسمان است

گویم خدایا در جهانت                                        از تندرستی چیست بهتر؟

از داده های بی کرانت                                      چیزی از این یک نیست بهتر

با تندرستی زندگی هست                               با زندگی امید و شادی

آن را نخواهم داد از دست                                 صد شکر این نعمت که دادی

                                                             محمود کیانوش

چشمه و سنگ

جدا شد یکی چشمه از کوهسار                                            به ره گشت ناگه به سنگی دچار

به نرمی چنین گفت با سنگ سخت:                                      "کرم کرده، راهی ده ای نیکبخت"

گران سخت تیره دل سخت سر                                               زدش سیلی وگفت:"دور ای پسر"

"نجنبیدم از سیل زور آزمای                                                   که ای تو،که پیش تو جنبم ز جای؟"

نشد چشمه از پاسخ سنگ سرد                                           به کندن دراستاد و ابرام کرد

بسی کند و کاوید و کوشش نمود                                            کز آن سنگ خوارا رهی برگشود

ز کوشش به هر چیز خواهی رسید                                          به هر چیز خواهی کماهی رسید

برو کارگر باش و امیدوار                                                           که از یاس جز مرگ ناید به بار

گرت پایداری است در کارها                                                     شود سهل پیش تو دشوارها

                                                                                    ملک الشعرا((بهار))

توانا بود هر که دانا بود

به نام خداوند خورشید و ماه                                             که دل را به نامش خرد داد راه

جز او را مدان کردگار سپهر                                                فروزنده ی ماه و ناهید و مهر

به دانش گرای و بدو شو بلند                                            چو خواهی که از بد نیابی گزند

ز دانش در بی نیازی بجوی                                               وگر چند سختیت آید به روی

ز نادان بنالد دل سنگ و کوه                                             ازیرا ندارد بر کس شکوه

توانا بود هر که دانا بود                                                     ز دانش دل پیر برنا بود

                                                            فردوسی

بوی نرگس

بال در بال پرستو های خوب                                             می رسد آخر سوار سبز پوش

جامه ای از عطر نرگس ها به تن                                       شالی از پروانه ها بر روی دوش

پیش پای او به رسم پیشواز                                             ابر با رنگین کمان،پل میزند

باغبان هم ، باغبان نوبهار                                               بر سر هر شاخه ای گل می زند

تا می آید، پرده ها از خانه ها                                           باز توی کوچه ها سر می کشند

مرغ های خسته و پربسته هم                                          از میان پرده ها پر می کشند

در فضای باغ ها پر می شود                                             باز هم فواره ی گنجشک ها

هر کجا سرگرم صحبت می شوند                                      شاخه ها درباره ی گنجشک ها    

باز می پیچد میان خانه ها                                                بوی اسفند و گلاب و بوی عود

می رسد فصل بهاری جاودان                                            فصلی از عطر و گل و شعر و سرود

                                                                                بیوک ملکی

بچه های ماندگار

یادتان به خیر

بچه های جنگ

بچه های سنگر و صداقت و تفنگ

بچه های در شب محاصره

بی غذا و بی فشنگ

.

یادتان به خیر

بچه های رنج و صبر و درد

بچه های مرد

بچه های همت و حماسه و شرف

بچه های بالغ نبرد

.

یادتان به خیر

بچه های تشنگی گرسنگی

بچه های شب شکسته در رکوع

بچه های مثل آفتاب

کرده از فراز خاکریزها طلوع

.

یادتان به خیر

بچه های آشنا،محمد و علی،سعید

بچه های تا ابد شهید

بچه های بی ریای جبهه های غرب یا جنوب

بچه های خوب،

باغ یادتان هنوز

بی هراس بادهای هرزه گرد

بی گزند فصل های زرد

مانده در شکوه شعله های بی شمار

تا همیشه ماندگار

                   جواد محقق

دهکده خوب ما

لک لک شاد و سفید                                     می گذرد با شتاب

می نگرد لحظه ای                                        عکس خودش را در آب

جنگلی از روی خاک                                      سرزده تا آفتاب

جنگل وارونه نیز                                           سبز شده زیر آب

در دل کوه و کمر                                           پیچ و خم دره ها

طعم علف های سبز                                     در دهن بره ها

سر زده از سنگ سرد                                    آتش آلاله ها

بر سر هر صخره ای                                       بازی بزغاله ها

خسته نفس می زند                                    اسب نجیب کهر

یال پریشان او                                              دست نسیم صحر

بوی خوش کاه گل                                        می وزد از پشت بام

کوچه پر از عابر است                                    بر لب آنها سلام

منظره ی روبه رو                                          منظره ای آشناست

منظره ی دهکده                                          دهکده ی خوب ماست

دهکده ی ما ولی                                         در دل یک قاب بود

باز به خود آمدم                                          این همه در خواب بود

                                                            قیصر امین پور

بلبل و مور

بلبلی از جلوی گل بی قرار                                گشت تربناک به فصل بهار

در چمن آمد غزلی نغز خواند                               رقص کنان بال و پری برفشاند

پهلوی جانان چو بیفکند رخت                             مورچه ای دید به پای درخت

خنده کنان گفت که ای بی خبر                            مور ندیدم چو تو کوته نظر

روز نشاط است گه کار نیست                              وقت غم و توشه ی انبار نیست

مور بدو گفت بدین سان جواب:                           غافلی،ای عاشق بی صبر و تاب

روز تو یک روز به پایان رسد                                 نوبت سرمای زمستان رسد

همچو من ای دوست سرایی بساز                         جایگه توش و نوایی بساز

تو به سخن تکیه کنی من به کار                          ما هنر اندوخته ایم و تو عار

گل دو سه روزی است تو را مهمان                        می بردش فتنه ی باد خزان

چون که مهی چند بدین سان گذشت                    گشت خریف و گه جولان گذشت

چهر چمن زرد شد از تندباد                                  برگ ز غنچه ز گلشن فتاد

دید که هنگام زمستان شده                                موسم هوشیاری مستان شده

خرمنش از برق هوا سوخته                                 دانه و آذوقه نیندوخته

اندوهش،از دیده و دل نور برد                                 دست طلب نزد همان مور برد

گفت که در خانه مرا سور نیست                            ریزه خور مور به جز مور نیست

رو که در خانه ی خود بسته ایم                             نیست گه کار بسی خسته ایم

دانه و قوتی که در انبان ماست                              توشه ی سرمای زمستان ماست

                                                              پروین اعتصامی



منبع : nahs[dot]blogfa[dot]com[slash]post-25[dot]aspx

نحس شعرهای دبستان بخش پنجم, معماری گفت حیاط خانه ما کو , معماری گفت خانه فرهنگ و هنر اردن, فقط و فقط جوک خنده دار , معجزه کلمات ديوانه‌ی عاقل, آزادگان بهار گفت‌وگوی برهان , خانه هنر معماری طراحی گفت و ,

تبلیغات


تبلیغات

تبلیغات
مطالب تصادفی

تبلیغات