تبلیغات




خرید عینک آفتابی Louis Vuitton با قیمت ارزان

آیا میدانید برترین عینک سال 2014 نزد افراد معروف همین عینک است ؟

انتخاب آرمین 2afm ، سیروان خسروی ، کیم کارداشیان ، ریحانا ، علیرضا حقیقی و... می باشد

خرید عینک آفتابی Louis Vuitton با قیمت ارزان

تحویل رایگان به سراسر ایران | پرداخت هزینه درب منزل پس از تحویل کالا

لینک خرید عینک لویی ویتون توضیحات عینک لویی ویتون



عينك خلباني شيشه جيوه اي

glassesRayBan

عينك خلباني شيشه جيوه اي

عينك Ray Ban

به همراه كيف عينك

محصولي متفاوت و منحصر بفرد از كمپاني rayban

با قابليت بازتاب 90 از اشعه هاي مضر افتاب

طراحي برتر ويژه سال 2013

عينك فوق اسپرت با طراحي جديد

شناخته شده به عنوان عينك محبوب هنرپيشگان



روش خريد: براي خريد پس از کليک روي دکمه زير و تکميل فرم سفارش، ابتدا محصول مورد نظر را درب منزل يا محل کار تحويل بگيريد، سپس وجه کالا و هزينه ارسال را به مامور پست بپردازيد. جهت مشاهده فرم خريد، روي دکمه زير کليک کنيد.

قيمت فقـط : 28.000 تـومان


اجاره خانه قدیمی در تهران



قهوه خانه های تاریخی تهران





هر یك از مردم این سرزمین از آغاز شكل گیری شهرها و جوامع، همواره با توجه به توانایی و جوهره وجودی و خلاقیت خود برای رفع نیازهای همنوعان به كار و شغلی مشغول شدند لذا به تدریج مشاغل شكل گرفت.
    در طول بیش از 5 هزار سال تاریخ ایران، جامعه ایرانی كه همواره منشا امید و پویایی بوده به عنوان یك جامعه متمدن دریافت كه پس از كار و فعالیت روزانه، اوقات فراغت افراد می بایستی به نوعی پر شود آن هم در محلی كه اكنون «قهوه خانه» خطابش می كنیم. این شغل ریشه در تاریخ این سرزمین دارد تا جایی كه در دوره صفویه به اوج درخشش خود رسید و بالاخره در دوره قاجاریه به عنوان اولین صنف از پیشه وران، دارای تشكل صنفی شد.
    قهوه خانه یكی از صنوف مردمی در هر محله و در یك ضلع از مربعی كه نانوایی، قصابی و بقالی دیگر اضلاعش بودند جایگاه خاص خودش را داشت. البته این تركیب تا دهه 50 ادامه یافت كه به تدریج در كنار دیگر تحول های بنیادین این تركیب نیز به هم خورد و در حال حاضر خبری از قهوه خانه با آن حال و هوای تهران قدیم وجود خارجی ندارد. پس از انقلاب مراكزی با نام سفره خانه سنتی شكل گرفته اند كه مثل قهوه خانه های سابق برای عموم جاذبه ای ندارند. این محل ها بیشتر مورد توجه مسافران داخلی یا ایرانگردان خارجی است.
    تعداد محدودی از قهوه خانه های قدیم همچنان به كار خود ادامه می دهند. زیرا فرزندان قهوه چی های قدیمی كه پدرانشان به رحمت خدا رفته اند رغبتی به ادامه این كار نداشته و محل كسب پدر را تبدیل به ساندویچی یا چلوكبابی یا آژانس املاك و اتومبیل یا سمساری و... كرده اند. اگر ادعا كنیم در حال حاضر فقط كمتر از نیمی از كل قهوه خانه های سابق باقی مانده اند و صاحبان آنها به قهوه خانه داری ادامه می دهند، حرفی به گزافه نگفته ایم.


    جعفر شهری – مردم شناس – در این زمینه حرف هایی دارد: «قهوه خانه یكی از تفریحگاه های مردم تهران بود یعنی محلی كه همه گروه ها را به طرف خود كشیده، برای هر دسته ای تفریحات و وسایل سرگرمی مخصوص شان را فراهم می كرد.
    در زمان مورد ذكر نه تنها مردم تهران، بلكه جماعات همه شهرها و روستاهای آن در راحت خیال و آسایش تام و تمام فكری و روحی بوده چیزی جز مشغولیات نمی خواستند و به همین خاطر هم وسایل آن برایشان در انواع سرگرمی و مشغولیات فراهم آمده بود...»
    «شاید زیادتر از هر كار، شغل قهوه خانه داری رایج بود. چنانچه در شهر 150 هزار نفری تهران (منظور در اوایل پایتختی تهران) 450 قهوه خانه وجود داشت كه البته این سوای قهوه خانه های سرپایی و موقتی و كوچكی است كه در آمار نیامده بود...» قهوه خانه ها برحسب موقعیت اجتماعی صاحبان خود كوچك و بزرگ بودند، لذا وسعت آنها بستگی به معروفیت و اسم و رسم صاحبانشان داشت.
    به عنوان مثال قهوه خانه های متعلق به شهید طیب حاج رضایی، هفت كچلون، ماشاءالله ابرام خان، شیخ سردار و علی پلویی جزو قهوه خانه های بزرگ و معروف جنوب شهر در دهه های اخیر بود كه نقالی همچنان در آن اجرا می شد و در ماه مبارك رمضان هم ترنا بازی جای ویژه خود را داشت.
    در دل قهوه خانه های بزرگ قدیمی چند شغل دیگر نیز ایفای نقش می كرد مثل آرایشگری، كفاشی، سیرابی فروشی، نقاشی قهوه خانه ای به اضافه شمایل كشی و ترسیم صورت افراد كه هر كدام از این مشاغل هم در گوشه ای از قهوه خانه در حد یك صندلی و میز كار برقرار بود.
    اجاره این مشاغل به صورت هفتگی یا ماهانه به صاحب قهوه خانه پرداخت می شد. علاوه بر داش مشدی ها، تعدادی از نایب ها، فراش های دولتی زمان قاجار و نظامیان پهلوی اول كه به اعتبار نوكر دولت بودن پشتشان گرم بود و لش و لات های محلات جرات پررویی برای آنان نداشتند، جزو صنف قهوه خانه دارها بودند. ناگفته نماند تعداد چشمگیری از قهوه خانه دارها هم از طبقه افراد معمر و خوشنام بودند كه قهوه خانه آنان محل افراد مورد احترام جامعه بود مثل قهوه خانه «پنجه باشی» زیر شمس العماره، قهوه خانه «فراش باشی» در بازارچه قوام الدوله، اسدالله سینه كفتری پاتوق ورزشكاران باستانی خیابان امیریه (ولیعصر)، قهوه خانه «نایب» در باغ ایلچی میان گذر لوطی صالح و گذر قاسم خان همان محل سابق سفارت روس در زمان «گریبایدوف» كه وزیر مختار وقت روس در زمان فتحعلی شاه را در آنجا كشتند، از آن روز به نام باغ ایلچی خوانده می شد.
    این باغ بزرگ چند هزار متر فضای مشجر داشت، شب و روز دایر بود. در این قهوه خانه چایی جفتی نه شاهی، قلیان دانه ای صد دینار، ترش (لیموی دم كرده) و گل گاو زبان استكانی صد دینار و ناهار چلوخورشت پانزده شاهی بود.
    قهوه خانه باغچه علی جان (حیاط شاهی) واقع در عودلاجان كه آنجا هم در میان رندان شهرت داشت و ایام تعطیلی مركز ارباب ذوق بود قدیمی ترین قهوه خانه تهران، قهوه خانه «چال» نام داشت كه محل آن در مولوی، بازار حضرتی (دروازه) جنب كوچه ارامنه بود. این قهوه خانه از زمان فتحعلی شاه قاجار دایر شده و تا اواخر سلطنت احمد شاه پابرجا بود.
    متصدیان این قهوه خانه عده ای بودند كه در حقیقت وارثان پدران خود به حساب می آمدند. این قهوه خانه پاتوق بنا، شیروانی ساز و خرپاكوب و اره كش بود و یكی از مهمترین پاتوق های قهوه خانه ای به شمار می رفت، زیرا همه كسانی كه در ساخت و ساز بنا بودند به این قهوه خانه نیاز پیدا می كردند. با این توضیح كه شخص بنا در آن زمان چند شغله بود؛ یعنی تمام امور مربوط به ساخت و ساز نظیر گچكاری، كاشی چسبانی و سیمانكاری را یك تنه انجام می داد كه در حال حاضر این طور نیست!
    یكی دیگر از قهوه خانه های قدیمی تهران كه معروف به «رجب تنبل» بود، در باغ فردوس مولوی قرار داشت. این قهوه خانه تا سال 1344 (44 سال پیش) همچنان دایر بود. در این قهوه خانه علاوه بر نقالی، خیمه شب بازی هم رواج داشت و عصرها هم بساط عرضه سیراب و شیردان پهن می شد.
    در تهران قهوه خانه های معروف زیادی در گذرها و كوچه ها دایر بود كه بعضی از آنان عباتند از: قنبر، معیر، سنگ تراش ها، كریم آباد و نوروزخان كه از همه معروف تر بود؛ که با قهوه خانه نوروزخانی با اسم «قهوه خانه آینده» شهرت یافت.
    غیر از قهوه خانه های خیلی معروف تهران، قهوه خانه های دیگری هم وجود داشت كه پاتوق و محل تجمع مردم كوچه و بازار بود و در آنجا خاطرات لوطی گری ها و جوانمردی ها و دوستی ها شكل می گرفت و نقل محفل قهوه خانه نشین ها می شد.
    این قهوه خانه ها كه باید گذرا از آنها رد شد و تنها به نام و محل آن اكتفا كرد، عبارتند از قهوه خانه فخر آباد در دروازه شمیران، قهوه خانه «قاسم گوسفندی» در بازارچه قوام الدوله، قهوه خانه «شاغلام» در بازار امین السلطان، قهوه خانه «سید قراب» واقع در خیابان سیروس (مصطفی خمینی) كوچه حمام گلشن، قهوه خانه «اكبر سید اسمال» در میدان سید اسماعیل، قهوه خانه «حاج علی گوله» واقع در بازار نجارها، قهوه خانه «اكبر كل محمد علی» جنب موزه آب انبار سابق خیابان سیروس. این چهار قهوه خانه اخیر محل تجمع دستفروش ها بود و در حقیقت بازار مكاره ای برای رد و بدل كردن و خرید و فروش اجناس دست دوم به حساب می آمد.
    یكی دیگر از قهوه خانه های معروف تهران كه نبش بازار امین السلطان در خیابان مولوی واقع شده بود قهوه خانه «عباس شمرونی» (ناطقیان) نام داشت كه از سال 1304 شمسی به چلوكبابی مدرن با سبك جدید تبدیل شد كه بعد از نایب چلویی و مرشد چلویی جزو قدیمی ترین كاسب های این رشته در سطح تهران به حساب می آمد؛ كه در حال حاضر ساختمان آن تبدیل به بانك كشاورزی شده است. نمایندگان قهوه چی ها كه در دوران مشروطیت به عنوان پیش قراولان یك صنف قوی و فراگیر نقش سازنده ای در بین اصناف آن زمان داشتند در دوران پهلوی دوم تشكیلات صنفی آنان منسجم تر شد و اولین رئیس صنف قهوه خانه داران تهران (به صورت امروزی) مرحوم «اسماعیل كریم آبادی» انتخاب گردید كه بعد از او فرزندش «ابراهیم كریم آبادی» عهده دار این مسئولیت شد.

 
    تقسیم كار در قهوه خانه
    قهوه خانه در دوران شكوفایی كاری كه بیشتر به گذشته برمی گردد، از نظر رعایت تقسیم كار دارای نظام خاصی بود؛ البته در حال حاضر این نظامات دیگر كاربردی ندارد. در گذشته در قهوه خانه های بزرگ هر كس مسئول یك قسمت از كارهای جاری می شد كه آگاهی از آن اثبات كننده این واقعیت است كه در گردش كار قهوه خانه برای رضایت مشتریان، مدیریتی حساب شده حاكم بود كه دانستن آن اطلاعات برای نسل جوان جالب و شیرین است: «پیشكار» یا «جارچی» مسئول اعلان چای بود؛ یعنی هر كس وارد قهوه خانه می شد و می نشست، جارچی با صدای خوش ندا درمی داد كه مثلاً «سه تا چایی با یك قلیون بده زیر ساعت»، «خلیفه» در قهوه خانه به شخصی اطلاق می شد كه مسئول آوردن قلیان برای مشتری ها بود. «آبی» مسئول رسانیدن آب خوردن به مشتری های قهوه خانه بود و «بلیت فروش» وظیفه فروش مهر چای (مثل ژتون در حال حاضر) به مشتریان را داشت.
    «بساط دار» یا «پاسماوری» مسئولیت آماده كردن سماور و قوری ها و نظارت بر سكوی قهوه خانه كه كوره و همه تشكیلات روی دستگاه را شامل می شد برعهده داشت.
    «چای بده» ازكارگران خبره ای بود كه تعدادی بیشتر از پانزده استكان چایی را روی دست چیده با حركاتی آكروباتیك چای را جلوی مشتری می گذاشت.
    «استكان جمع كن» مامور جمع كردن استكان های خالی بود زیرا باقی ماندن استكان خالی جلوی مشتری در بعضی مواقع ایجاد اخلال می كرد؛ بدین معنی كه وارونه كردن استكان در نعلبكی توسط مشتری، توهین فاحش به شاگرد قهوه چی را می رساند. «آتش بیار» با منقل كوچك و انبر می آمد و زغال های پولك پولك شده و سرخ را روی توتون سرچپق مشتریان می گذاشت. «استكان شو» شاگردی در پای بساط سماور بود كه با استادی ومهارتی خاص با شستن استكان نعلبكی ها از آنها صدای بلبل و قناری درمی آورد.
   
    مهربانی قهوه چی
    در گذشته قهوه خانه های بازارچه ها و گذرها كه میعادگاه اقشار مختلف محل بود و در رهگذر رفت و آمدها و ارتباطات محلی قرار داشت، نقش اجتماعی مهمی را دارا بود چنانچه اگر بین دو نفر یا دو فامیل كدورتی پیش می آمد نقش قهوه خانه دار به عنوان ریش سفید و معمر با روشی كدخداگونه بسیار مهم و حساس بود زیرا در بیشتر مواقع قهوه چی بازارچه با پا درمیانی و حضور بموقع، اختلافات فاحشی را بین دو نفر به صورت كدخدامنشی حل می كرد. این صفا و همدلی و مهربانی قهوه چی را در حدی بالامی برد كه به او مهربان ترین كاسب شهر لقب داده بودند.




منبع : tavakkol23[dot]mihanblog[dot]com[slash]post[slash]7

قهوه خانه های تاریخی تهران, رهن و اجاره آپارتمان 56 متر تا 60 , املاک نت سایت مسکن یاب رهن اجاره , املاک نت سایت مسکن یاب رهن اجاره , املاک نت سایت مسکن یاب رهن اجاره , املاک نت سایت مسکن یاب رهن اجاره , املاک نت سایت مسکن یاب رهن اجاره ,

تبلیغات



تبلیغات

تبلیغات
مطالب تصادفی

تبلیغات

تبلیغات
Blogs Top
بلاگز فا
اخبار آنلاین ایران و جهان